Wall of fame

In memoriam

Zico, 24/02/2000 - 24/11/2010

��

Beste Catherine en collega's,

�
Bedankt voor het extra hartje onder de riem, het doet ons veel deugd en sterkt ons besef wat een speciale vriend onze Zico wel was.

Bijgevoegd vind je enkele foto's van onze betreurde makker, hij had nog zoveel energie toen, we kunnen het nog steeds niet vatten

hoe het in zo'n snel tempo is kunnen misgaan.

Het was een hond waar geen enkele slechte herinnering aan is, nooit hebben we hem ook maar ��n keer betrapt op bijten of ander ongepast gedrag.

Hij had natuurlijk ook wel z'n kornuitenstreken, maar dat zijn nu net de dingen waar we ons aan optrekken, het spelen met de poezen, altijd met iets

komen aandraven om weg te gooien, gewoon een luisterend oor hebben naar de problemen die wij hadden en waar hij toch niks van snapte maar

door zijn aanwezigheid alleen al een groot deel van de oplossing gaf.

Jullie zullen waarschijnlijk van alle dierenliefhebbers dit soort mails krijgen en ieder zal zijn huisdier het best beschrijven, wij zijn daarin niet anders.

Het afscheid valt zwaar maar dankzij jullie en talloze vrienden wordt het net dat ietsje draaglijker en zal het verwerkingsproces misschien wat

aangenamer verlopen. Tot slot nog deze prachtige uitspraak die ik vond : 'the best place to bury a great dog is in the heart of his master' , en dat

is iets waar nog niemand in geslaagd is en hij wel! Vaarwel dikke vriend!

Bedankt aan jullie team om ons in die ondraaglijk moeilijke omstandigheden zo bij te staan, dat is niet de eerste keer, maar het staat ook in't vet gedrukt

op een speciaal plaatsje!

�
Mario en Hilde

Tufke, 01/07/1997 - 09/11/2010

Tufke kwam als klein, ziek babypoesje van amper twee weken oud bij mij, �t was schattig om te zien hoe ze met haar kleine poezepootjes haar papflesje mee vast hield.
Van �t moment dat ze kon zien was ik voor haar, haar mama. Ze was altijd bij mij, als ik kookte, tv keek, een boek las, naar toilet ging, ze sliep bij mij. Ze hield ook veel van haar poezeva die in haar leventje kwam toen ze ��n jaar oud was. Als ik werken was lag ze veel bij hem op schoot en �s avonds verdeelde ze haar aandacht tussen ons beide: dan bij mij op schoot en dan bij m�n man. De laatste paar jaar heeft ze veel medicatie moeten nemen, eerst voor haar niertjes, dan kreeg ze giardia, dan overgeven, diarree en dan sloeg de kanker toe. Ons Tufke nam al die medicatie en kreeg spuitjes, bloedprikjes en ze liet alles goed toe, ons kleine meid. Het was een vechtertje en de laatste zes maanden heeft ze gevochten om bij ons te kunnen blijven. Ze heeft ons zoveel liefde gegeven, ons poezekindje. Dinsdag 9 november is ze dan thuis in mijn armen ingeslapen.
We missen haar toch zo, ons klein Tufke.

Musti, 18/10/1995 - 03/11/2010

Lieve Bosberg team,

Na exact 15 jaar hebben we met pijn in ons hart afscheid moeten nemen van onze Musti. Het was een heerlijke kater die heel lief en trouw was. Hij heeft altijd goed gereageerd op de veranderingen in zijn poezenleventje. Eerst een verhuis van een grote tuin naar een penthouse en dan nog een kleine zus erbij die hem als grote speelkameraad aanzag. Voor Musti was het altijd ok !

�

Uiteindelijk heeft zijn epilepsie ons doen besluiten hem vredig te doen inslapen. De aanvallen kwamen steeds frequenter na mekaar en het was voor ons, "zijn baasjes", �heel zwaar om mee te maken. Gelukkig voelde hij er zelf niets van als hij aanvallen kreeg maar de situatie werd stilaan zowel voor hem als voor ons onverdraaglijk !!

�

Op woensdag 3 november 2010 is hij van ons heen gegaan en we zullen hem nooit of te nimmer vergeten. Hij was onze beste vriend !!!!

Alvast heel erg bedankt voor het kaartje, de steun en de fantastische zorgen die jullie ons venteke gegeven hebben tot op het laatste moment.

Vanwege de familie Heylen-Vandersmissen Mario, Nadine, Lisse en Lennert.

Ravanelli, 01/08/1996 - 24/02/2010

��

Het verdriet is groot, het gemis vreselijk.� Het blijft moeilijk, zeker omdat lieve Weah, haar zus hier vrolijk en dartel rond springt en heel veel aandacht verlangt ....
We zijn jullie nog steeds allemaal heel dankbaar voor de liefde en het geduld dat jullie vooral met Ravanelli hadden maar ook voor ons als baasje .....

Floeshke, 17/06/1996 - 02/09/2009

Beste Bosberg team

Hartelijk dank voor het aandoenlijke kaartje, n.a.v. het verlies van ons Floeshke

Ook heel erg bedankt voor de buitengewoon goede zorgen en jullie bijzonder vriendelijke omgang met de dieren (en hun baasjes)

Genegen groetjes,

Ann, Michelle & Andre CYPERS-PEETERS

Kimbra, 03/03/1996 - 09/04/2009

Bedankt voor al de goeie zorgen van de afgelopen jaren,
vanwege Kimbra en zijn baasjes

Tucker, 30/10/2008 - 02/02/2009

Op 9 januari zijn wij jou gaan halen, zo lief, zo schattig en zo van ons. Nu waren we niet meer kinderloos, we hadden onze kleine en noemden hem Tucker.
Vanaf de eerste week was je zindelijk, leerde je de commando's "hier" en "zit" en was je alles waar het hier om draaide. Iedereen die binnenkwam was direct verknocht.
Op zondag 18 januari wilde ik je uit je mandje halen om naar beneden te gaan en je hing in mijn handen als een vod, volledig weg. In paniek belden we de dierenarts van wacht en brachten we je weg. 4 dagen aan de Baxter, maar je kwam erdoor. Vanaf die dag sliepen we niet meer en hadden we je constant in het oog, de schrik zat er goed in, maar je was terug het levendige kleintje dat wou spelen, werken en wandelen.
Op donderdag 22 januari werd je terug slap en deden we je weer terug naar onze dierenarts. Weer een namiddag aan de baxter en je was weer ok. Je was het er trouwens al gewend, ze vertroetelden je allemaal: Catherine, Patricia, en als je Heleen zag was je niet meer te houden. En je kwam weer gezond terug naar huis.
Alles ging goed maar Sven en ik gingen eraan onderdoor. We sliepen niet meer, lieten je geen moment meer uit het oog. Je wilde niet eten dus kookte ik 101 dingen op een dag voor je waarvan je dan soms toch iets lustte...
Gisteren moest ik je opnieuw weg doen, je was er ineens heel erg aan toe. Ze gingen je testen op een portosystemische shunt, een zeer zeldzame ziekte. In de namiddag kwam het verdict: shunt.
Je was zo zwak dat je een operatie, die ze trouwens alleen in Gent konden uitvoeren, niet zou overleven. De enige andere optie was euthanasie.
Met pijn in het hart hebben we je laten gaan. Je was maar kort bij ons maar je was ons kindje. Sven heeft je de hele tijd vastgehouden, tijdens je spuitje en tijdens je heengaan. Je moest geweten hebben hoe graag we je zagen want je was nat van al onze tranen. Sven liet je niet los, ook niet als je vredig was ingeslapen en verlost was van al je pijn. Hij heeft je mee naar huis gebracht en heeft je begraven, dicht bij ons. We hebben je doodgraag gezien!

Bolletje, 12/01/2006 - 20-02-2009

Bedankt voor het afscheidskaartje van ons lieve kleine Bolletje.
Ik wil jullie allemaal bedanken voor de goede zorgen.
Jullie zijn tof en lief en goed voor de dieren.
Ik en mijn gezin missen Bolletje nog altijd, het had niet mogen zijn.
Maar toch bedankt.
P.S. Bolletje wil jullie ook bedanken voor de goede zorg.
Vanwege de familie Imbrechts

Gweneth, 22/01/2007 - 25/02/2008)

Gweneth werd geboren in een nestje van 6 puppies, 1 pup stierf kort na de geboorte.Toen ik mocht kiezen koos ik voor haar en gaf haar de naam Gweneth, wat geluk betekent. De volgende dag was Gweneth wat ziek, ze was ook kleiner dan haar nestgenootjes. Ik dacht: ik heb voor jou gekozen, of het nu goed gaat of slecht, je naam betekent geluk, je haalt het wel. Toen ze 6 weken oud was, ging alles goed met Gweneth. Thuis werd ze dikke vriendjes met de andere hondjes. Toen ze 3 maanden oud was ging ze samen met Luna naar de hondenschool voor een gehoorzaamheidscursus. En toen werd ze ziek: ze kreeg erge diarree en een paar weken later kreeg ze hoge koorts. Haar buikje deed ook erg pijn, we gingen dus opnieuw naar de dierenarts. Na een paar dagen was alles weer ok. Een paar weken later kreeg Gweneth opnieuw koorts, ze was ook minder aandachtig. Na een paar dagen was ze weer beter en dan denk je: ze komt er wel. Toen de TNS-testresultaten binnenkwamen van de vader en de moeder van Gweneth voelde ik mijn hartje angstig slaan: zij waren allebei drager van TNS. Vanaf dan was het bang afwachten tot we het testresultaat van Gweneth kenden. Mijn wereld stortte in: Gweneth had TNS. Hopen en blijven hopen, dat waren de gedachten die door mijn hoofd gingen. Zo werd elke dag minstens 2 keer haar koorts gemeten om zeker te zijn dat ik er snel genoeg zou bij zijn als het mis liep. We gingen les doggydance volgen, de lessen lukten heel goed op de dagen dat ze niet ziek was. We beleefden allebei heel veel plezier aan die lessen en onze band werd steeds hechter. Maar toen kreeg ze steeds vaker koortsaanvallen, de aanvallen werden steeds erger en duurden ook steeds langer, haar temperatuur steeg dan tot 40 graden. Als de koorts terug zakte enkele dagen na de start van een kuur antibiotica en koortsremmers was ik weer opgelucht. Toch dacht ik: waarom moet mij dat overkomen en wat kunnen we doen om haar te helpen? Half december 2007, na heel veel bezoeken aan de dierenarts, dachten we eindelijk een middel gevonden te hebben dat hielp: we gaven haar interferon en ze was 4 weken koortsvrij. Maar dan begonnen de koortsaanvallen opnieuw: 41 graden, met medicatie en koude baden kregen we de koorts terug naar beneden. Op 9 februari had Gweneth terug 41 graden koorts, de koorts bleef deze keer hoog, ondanks de medicatie en koude baden. Ze kreeg hele erge diarree met bloed erbij. 16 lange dagen ben je elk uur van de dag met haar begaan, elke minuut wil je haar troosten en bij haar zijn. De laatste 4 dagen wilde ze niet meer eten, ze was ondertussen 1 kg vemagerd. Je probeert lekker en licht verteerbaar eten klaar te maken want als ze eet komt het misschien wel goed. Ze werd steeds zwakker en zwakker en ze zocht troost bij mij. Ik heb haar geknuffeld en ze legde haar pootjes rond mijn hals en haar kopke op mijn schouder. Toen wist ik het zeker: dit komt niet meer goed, ze is moe gestreden, dit is niet eerlijk, verlos haar van de pijn. Ik heb haar met pijn in het hart laten inslapen. Slaap zacht lieve Gweneth

(TNS is een aangeboren erfelijke ziekte van het immuunsysteem bij de Border Collie. Bij TNS blijft een bepaald type witte bloedcellen, de neutrofielen, gevangen in het beenmerg. Ze komen dus niet in de bloedbaan terecht waardoor het immuunsysteem niet goed functioneert.
Pups met TNS zijn kleiner dan hun nestgenoten, ze groeien trager en hebben een slechte vachtkwaliteit. Ze zijn heel vatbaar voor allerhande infecties. Deze hondjes hebben regelmatig koortsaanvallen die slecht reageren op medicatie. Ze hebben heel uiteenlopende klachten: braken en diarree, slechte eetlust, mankheid, gezwollen gewrichten en botontstekingen. De meeste van deze pups sterven al rond de leeftijd van 4 maanden. De diagnose kan gesteld worden via een bloedtest. Met deze test kunnen ook de dragers van TNS worden opgespoord. We kunnen deze ziekte alleen maar uitroeien indien alle Border Collies waar mee gekweekt wordt, vooraf getest worden op TNS. Kweken zou alleen mogen gebeuren met dieren die negatief testen voor TNS.)